Anne-Marie Krap, tekstschrijver en adviseur

KLANTREACTIE

Het is net of ik mijzelf hoor praten. Precies de toon die bij mij past. Eerlijk, ik word hier warm van.

MIJN BUITENPLAATS MAKELAARDIJ

Beke Hendriksma

KLANTREACTIE

"Anne-Marie schreef
de teksten voor mijn website. Zij verstaat
de bijzondere kunst om de woorden te vinden voor  wat er al zo lang op het puntje van mijn tong lag."
 

OPVALLEND JEZELF
Diny van den Bout

KLANTREACTIE

"Anne-Marie durft kritisch door te vragen en vertaalt de antwoorden in treffende teksten." 
 

DE WINTER
ORGANISATIEADVIES
FAIRBRAND
Klaas de Winter
 

KLANTREACTIE

"Ik heb Anne-Marie leren kennen als een enthousiaste, kundige en creatieve commu-nicatieadviseur. Ze denkt mee en komt afspraken goed na,
wat ik een prettige eigenschap vind."

 

SYNTENS INNOVATIECENTRUM
Marcèle van Kerkvoorde

KLANTREACTIE

"Anne-Marie weet in heldere, gewone dagelijkse spreek-
taal in al onze communicatie steeds uiteen te zetten wat de essentie van de boodschap is. Telkens weer een voorrecht en een genoegen om dat te ervaren."

 

MHIVN FOUNDATION

Peter de Vries, voorzitter

  • slide 1
  • slide 3
  • slide 3
  • slide 4
  • slide 5
false
10
10
fade
8
1

BOBBLUM

Transparant


Bob ging het regelen. Ik zakte weg in een zacht rood bankje en mocht een half uur wachten. Met Qmusic op de achtergrond, een koffieautomaat in de buurt en de leesmap. Ik mocht ook met de Lego spelen.

 

Voordat hij aan de slag ging, stelde Bob me nog even gerust. Mocht er onverhoopt iets mis gaan (de kans was minimaal, maar toch …), dan zou ik het als eerste horen.
Pff, fijn.

 

De capaciteit van de wachtruimte was enorm. Bankje, fauteuil, kleine tafel met stoelen, grote tafel met stoelen en een vloeroppervlak waar het dubbele wel in had gepast. Vijftien zitplaatsen in totaal, het Legohoekje niet meegerekend. Ik zat er alleen. In de ruimte achter me was wel de nodige drukte. Daar had ik ook een uitnodiging voor gekregen, maar je hoeft niet alles te zien toch?

 

Tien minuten later. Daar was Bob weer.
Oei!

 

Gelukkig, alleen een aanvullende vraag. Nog een cappucino dan maar. Het halve uur breidde zich uit tot drie kwartier. Ach, als het maar weer goed kwam.

 

Na een tijdje kwam Bob weer in beeld. We handelden wat formaliteiten af. Bob was nogal uitleggerig, maar toch efficiënt. Op weg naar zijn balie viel mijn oog op het blad van de grote tafel. Glas. Totaal ondoorzichtig. Duizenden korreltjes. Dat was mij bespaard gebleven. Bob had het sterretje in mijn voorruit netjes gefikst.


Reageren & delen

E-mail